Turbulentiegolven

Surfen op de turbulentiegolven

 

Dit is een echt artikel: waardevol (al veel positive reacties), heeft enige leestijd nodig (2½ minuut), ‘t loont de moeite!

We maken het nu al jaren collectief mee: het waait flink, om ons heen. We lijken allemaal wel zeelui te zijn van de Onedin Line, de tv-serie uit de jaren ’70, waarin je als kijkertje iedere aflevering wel weer een storm doormaakte, als zat je zelf op zo’n houten zeilschip (‘Captain! We’re taking on water!’). Het lijkt ook maar niet op te houden. En dat is maar goed ook! Want de wereld is aan het veranderen, zaken verschuiven, we gaan naar een nieuw evenwicht. Wat eerst vanzelfsprekend was verliest betekenis. En jij dan, en ik, wat zullen wij dan temidden van al die turbulentie?

Stel, je bevindt je tussen de hoge golven, je ziet een stuk drijfhout en je klampt je daaraan vast. ‘Alles beter dan te verdrinken, vasthouden dus!’ Maar de golven slaan toch over je heen en waar je aanspoelt, Joost mag het weten. Daarom is er een andere mogelijkheid. Je kunt diezelfde plank ook pakken, en denken: ik kan er misschien mee surfen! Surfen op de turbulentiegolven! Wat je je daar­bij moet voorstellen? Ik begin met een voorbeeld.

In ons werk en in de organisaties waar we dagelijks mee te maken hebben, valt het vaak op dat er leiding wordt gegeven vanuit angst en dat angst en controle worden ingezet als machts- en beheersmiddel. Niet dat dit machtsgebruik werkt, zeker niet nu alles aan het schuiven gaat, maar daarmee is het nog niet verdwenen. Wat we ook kunnen merken is dat ons leven dikwijls in het teken staat van druk en drukte, het is vaak een grote stroom van door, door, door. Tegelijkertijd zie je steeds meer mensen, te midden van alle wirwar, bezig zijn om hun leven meer en meer vanuit balans en ruimte vorm te geven. De balans tussen werken in de ratrace en het privéleven verschuift duidelijk naar de privésfeer. Onthaasten, consuminderen, slow living, innerlijke rust, dat zijn geen holle termen, daar ligt een wezenlijke behoefte onder.

Misschien herken je dit zelf, of in je omgeving. Daarnaast zien we ook steeds vaker voorbeelden van mensen, al dan niet verbonden in nieuwe initiatieven, die niet meer vanuit de oude machts- en controleprincipes willen werken. Die zich niet meer door anderen willen laten opjagen, maar alleen nog maar laten drijven door wat ze werkelijk vanuit zichzelf voelen. Die willen creëren vanuit openheid, spontaniteit, contact, initiatief en verantwoordelijkheid. Macht en controle hebben hun effectiviteit meer en meer verloren, al wordt er nog wel aan vastgehouden. Maar de reuzen hebben lemen voeten gekregen. We gaan niet toe naar een utopie, maar wel naar een andere manier van leven. En die ontstaat voor een flink deel van binnenuit, door ons eigen denken,voelen en handelen.

Daarom gaat het in toenemende mate om de vraag: denk je dat in de woelige zee overleven de enige optie is, krampachtig naar houvast zoeken, naar wrakhout, om niet te verdrinken? Of denk je dat het allemaal wel aan je voorbij zal gaan? Of stap je op de surfplank en ga je te midden van de woelige baren leren sturen vanuit je gevoel, en ga je vanuit hart en ziel je leven creëren?

Dat laatste klinkt je misschien mooi in de oren, of al te mooi: te vaag, idealistisch, onrealistisch. Of je weet het nog zo niet allemaal. Ik weet niet hoe je dit leest. Maar laat me je een ding vertellen. De turbulentie is er. Ze heeft vast al aangeklopt in je leven, je werk, je relaties. En de onderstroom is er ook, je kunt haar voelen als je wilt. Wil je er gebruik van maken? Wil je gaan oefenen met surfen en je balans gaan vinden tussen de golven? Als je kunt sturen en je koers gaat herkennen te midden van de woelige baren, ontwikkel je een vermogen dat een drenkeling nooit zal bezitten. Een drenkeling zoekt houvast aan wrakhout en zal nooit zelf ergens heen kunnen sturen. Maar als je gaat surfen kun je dat wel. Waar wil jij terecht komen?

 

Dit was het eerste van een reeks sufberichten, uit augustus 2011.